30 czerwiec
***
Lea siedziała na na ławce przed lotniskiem, dłońmi mocno ściskając swoją walizkę. Przed chwilką wylądowała ze swoją rodziną w Stratford. Nie paliła, ale teraz miała silną ochotę na papierosa.
Czy to z nerwów? Czy to z buzujących w niej emocji? Czy po po po prostu się bała?
Sama tego nie wiedziała. W tym momencie nie wiedziała czego chce.
-Jestem przecież w Kanadzie. To jest Ameryka. Tu czeka mnie mnóstwo nowych możliwości.
Mam większe szansę na zostanie super choreografem i poznam nowych ludzi. Różnorodność
charakterów. Każdy chce się bawić. Też powinnam. Właśnie, powinnam przestać się nad sobą
użalać. O moim życiu marzy nie jeden człowiek na świecie. Doceń to zanim będzie zbyt późno.- próbowała sobie tłumaczyć, ale czy to w tej właśnie chwili miało jakieś znaczenie?
Julia nie była jeszcze nigdy tak bardzo szczęśliwa. Na lotnisku w Kołobrzegu prawie skakała ze szczęścia.
Lea zazdrościła jej tego optymizmu, tej wiary we wszystko.
Osiemnastolatka już wiedziała, że do Polski nie ma po co wracać. Wszystkie sprawy pozamykane. Cóż tak bywa. Teraz musiała tutaj ułożyć sobie życie i cieszyć się z niego. Nie wiadomo co ją tutaj spotka.
Na pewno coś czego się nigdy nie spodziewała.
Lea siedziała na na ławce przed lotniskiem, dłońmi mocno ściskając swoją walizkę. Przed chwilką wylądowała ze swoją rodziną w Stratford. Nie paliła, ale teraz miała silną ochotę na papierosa.
Czy to z nerwów? Czy to z buzujących w niej emocji? Czy po po po prostu się bała?
Sama tego nie wiedziała. W tym momencie nie wiedziała czego chce.
-Jestem przecież w Kanadzie. To jest Ameryka. Tu czeka mnie mnóstwo nowych możliwości.
Mam większe szansę na zostanie super choreografem i poznam nowych ludzi. Różnorodność
charakterów. Każdy chce się bawić. Też powinnam. Właśnie, powinnam przestać się nad sobą
użalać. O moim życiu marzy nie jeden człowiek na świecie. Doceń to zanim będzie zbyt późno.- próbowała sobie tłumaczyć, ale czy to w tej właśnie chwili miało jakieś znaczenie?
Julia nie była jeszcze nigdy tak bardzo szczęśliwa. Na lotnisku w Kołobrzegu prawie skakała ze szczęścia.
Lea zazdrościła jej tego optymizmu, tej wiary we wszystko.
Osiemnastolatka już wiedziała, że do Polski nie ma po co wracać. Wszystkie sprawy pozamykane. Cóż tak bywa. Teraz musiała tutaj ułożyć sobie życie i cieszyć się z niego. Nie wiadomo co ją tutaj spotka.
Na pewno coś czego się nigdy nie spodziewała.
*Oczami Julii*
-Myślę, że jeszcze nigdy nie byłam tak bardzo szczęśliwa. - mówiłam podekscytowana do Lei. Na wszystko mi odburkiwała, albo wcale nic nie mówiła. Bolało mnie to, że nie potrafi się z tego cieszyć. W Polsce nic by nie osiągnęła jako choreograf. Spójrzmy prawdzie w oczy. Zostawiła przyjaciół, rodzinę którą kochałam tak samo mocno, ale ona już jest dorosła. Nikt nie kazał jej tutaj przyjeżdżać, ale postanowiła, że skoro się jeszcze uczy to powinna pojechać. Trudno mi ją czasem zrozumieć...
Właśnie dojechaliśmy do naszego nowego domu. Kiedy go zobaczyłam, oczy prawie wyskoczyły mi z orbit. Nigdy nie sądziłam, że będę mieszkała w takim super domu. Podobno z tyłu jest basen, a jadąc samochodem widziałam nie jednego super przystojniaka. Jedni na deskorolkach, inni w dużych grupkach, a jeszcze inni szli na plażę pograć w siatkówkę, albo w rugby. To jest dla mnie raj. Mam nadzieję, że moja kochana siostrzyczka zmieni zdanie kiedy przejdzie się po okolicach tego pięknego miasta, zobaczy dom i kogoś pozna. Wtedy zupełnie zapomni o tym co było kiedyś. Tylko mam maleńką nadzieję, że woda sodowa nie uderzy jej do głowy. Jest zbyt wspaniała żeby się zmienić.
Kiedy wyszłam z auta, nogi się pode mną ugięły. Nasz nowy dom był prześliczny. Przed budynkiem pięknie wykoszony trawnik, wjazd do garażu usypany kamieniami, okolica przepiękna, za domem basen oraz piękny ogród. Wszystko wykonane estetycznie i porządnie, a obok naszego domu stał drugi prawie taki sam.
Mówiąc prawie, mam na myśli to, że jest inny jeżeli chodzi o kolorystykę i o ułożenie niektórych drzwi lub okien.
Kiedy obchodziliśmy dom dookoła widziałam, że Lea jest dość pozytywnie zaskoczona. Czasem nawet żartowała, ale dobra passa nie trwała długo. Kiedy wszyscy razem poszliśmy na tyły domu gdzie znajdował się basen. Tata podkradł się do Lei i bam. Biedna siedziała już w wodzie. Szczerze mówiąc nie wiedziałam o co się tak zdenerwowała, ale chodziła wściekła jak osa. Rozumiem. Rozmazała sobie makijaż, była przemoczona do suchej nitki, tylko, że tata chciał ją tylko rozweselić. Chciał dobrze, ale wyszło jak zwykle w właśnie ten dzień.
Mam nadzieję, że szybko to zrozumie.
-Nie mam ochoty na dalsze oglądanie domu. - powiedziała kiedy wyszła z wody. Może mnie ktoś zaprowadzić do mojego pokoju? - powiedziała oburzona.
-Weź swoje walizki. Wejdź do domu. W środku czeka dziadek. Zaprowadzi Cię do twojego pokoju i pomoże Ci wnieść Twoje walizki. - rzekł tata spokojnie lekko przepraszającym tonem. Lea spojrzała na nas i posłuchała taty. Nie wiem co mam myśleć o jej zachowaniu. Nigdy taka nie była.
*Oczami Lei*
Dokładnie posłuchałam instrukcji taty. Ostrożnie weszłam do domu. Chodź z zewnątrz wydawał się mały to w środku był ogromny. Chodź od zewnątrz nie był taki nowoczesny to wygląd wewnętrzny domu mnie troszkę zdziwił. Kiedy weszłam do tego budynku, który teraz był moim domem złość minęła jakby za dotknięciem magicznej różdżki.Stanęłam w korytarzu na którym stała szafka na buty oraz wieszak. Wszystko było na swoim miejscu. Przygotowane specjalnie na nasz przyjazd. Miło zrobiło mi się na sercu. Oczami wyobraźni przypomniałam sobie kiedy tata jeździł tutaj i wszystko przygotowywał. Pamiętam jak potrafił godzinami siedzieć przed komputerem i wybierać meble do naszego domu. Właśnie ten wieszak pamiętam. Nie wiem dlaczego akurat on tak bardzo utkwił mi w pamięci. Nie pamiętałam nawet jakie meble wybrałam sobie do pokoju.
-Lea! - krzyknął dziadek gdy mnie zobaczył. Był bardzo szczęśliwy. Podobnie jak ja. Chciał mnie przytulić i zrobił to mimo tego, że byłam cała mokra.
-Dziadek!- zaśmiałam się serdecznie tuląc go. Teraz już wiedziałam, że mimo tego co się dzisiaj stało już nie będę zła. Dziadek jest super gościem i zawsze kiedy jest w pobliżu, albo kiedy się spotykamy cieszę się.
Dziadek jest idealny, ale niestety... Nie lubi Julki. Twierdzi, że ona nie jest jego prawdziwą wnuczką. On już jest starszym człowiekiem, którego trudno przestawić na nowe idee. Na szczęście dziadek nie daje Julii odczuć tego, że jej nie lubi. Lecz w głębi serca wszyscy wiemy, że dziadek ma lekki żal, o to, że mój tata ją zaadoptował. Jedyne co dobre w tym wszystkim to to, że tata nie żałuje swojej decyzji, a żal dziadka z biegiem lat dochodzi w niepamięć. -Cieszę się, że Cię widzę dziadku. - uśmiechnęłam się ciepło.
-Też się bardzo ciesze Leo. Babcia śpi. Ma właśnie swoją popołudniową drzemkę. - zachichotał lekko. - A ty pewnie chciałabyś iść do swojego pokoju? Sądząc po tym, że jesteś mokra wnioskuję, że właśnie tak jest. - rzekł spokojnie.
-Jeju dziadku, chyba czytasz mi w myślach. - zaśmiałam się. - To prowadź. - Wziął moje walizki i bez mrugnięcia wszedł z nimi po schodach na górę. Dziadek mimo swojego wieku, bo najmłodszy on już nie był , to zauważyłam, że jest bardzo silny. Nadal mi się wydaje, że oprócz gry w Bino czy w szachy to dba o swoją kondycje.
Szliśmy przez chwilę korytarzem, gdzie głównie znajdowały się drzwi. Mimo, że to tylko korytarz to był bardzo gustownie urządzony. Ściany były koloru brzoskwiniowego, a dodatki i kinkiety były starannie dobrane.
Doszliśmy do końca korytarza po lewej stronie. Stanęłam przed drzwiami na których napisane było moje imię.
-Oto twoje nowe królestwo. - rzekł dziadek. - Zostawię Cię teraz. Pewnie chciałabyś zostać sama i przebrać te mokre ciuchy. Jak by co to w pokoju masz łazienkę, a tak w ogóle to bardzo się cieszę, że jesteście tutaj. Z nami, ze mną i z babcią. - i odszedł.
-Ja też się cieszę dziadku. - powiedziałam, tylko nie byłam zbyt pewna tego czy mnie usłyszał.
Ostrożnie nacisnęłam na klamkę. Kiedy weszłam do 'mojego nowego królestwa' szeroko się uśmiechnęłam, bo nie było tam tak jak sobie wyobrażałam. Było lepiej, a najbardziej podobało mi się biurko. Przestronne i obok stał bardzo wygodny fotel. . Szafa prezentowała się też całkiem dobrze. Była częścią ściany. Pomysłowo i praktycznie. Tak jak lubię. Do dyspozycji miałam także własny balkon, oraz prywatną łazienkę.
Właśnie. W łazience wszystko było dobrane estetycznie i w moim stylu. Czułam się jak to ja bym projektowała sobie pomieszczenia w których mieszkam i których używam. Wszystko było zrobione pod moje 'widzi mi się'. Chociaż sama nie miałam o tym pojęcia, a balkon jak balkon. Mały, ale przytulny. Miałam tam stolik i dwa krzesła. W jednym rogu stała duża palma w doniczce. Kiedy byłam w trakcie podziwiania okolicy z balkonu na przeciwko wyszedł jakiś chłopak. Bez koszulki. Miał mocno wyrzeźbioną klatkę piersiową oraz silne ramiona na których widniały tatuaże. Na oko miał z 20 lat. Jego włosy były brązowe, ale musiał dopiero wstać, bo układały się we wszystkie strony świata. Oczy nieznajomego także były brązowe. Tyle, że one błyszczały. Miał w sobie to coś, to co mi się od razu w nim spodobało. Tylko, że sama nie potrafię określić co. Jednak wydaje mi się, że była to pozytywna energia, którą poczułam od razu kiedy go zobaczyłam. Mimo odległości naszych balkonów, powiem szczerze, że chyba się nią zaraziłam. Nie, muszę przyznać, że zrobił na mnie duże wrażenie.
Nie chcąc zwracać na siebie uwagi wyciągnęłam z kieszeni na szczęście moją wodoodporną komórkę i
zaczęłam sprawdzać czy mam jakieś ems-y, albo nie odebrane wiadomości. Sama nie chciałam żeby zobaczył, że patrzyłam na niego ukradkiem. W Polsce raczej trudno zobaczyć takie ciacho, a ja mam to szczęście, że taki piękny chłopak mieszka w domu obok. Gdy mnie zobaczył to zaśmiał się lekko i rzucił :
- Widzę, że nowa sąsiadka przyjechała. - i tak ślicznie się uśmiechnął. - Twój dziadek dużo o Tobie mówił. Ty jesteś Lea? Tak?
-Tak, jestem Lea. - zdziwiła mnie trochę jego pewność siebie. I dlaczego mój dziadek mu o mnie opowiadał? Odruchowo wstałam i schowałam telefon do kieszeni. Rękoma oparłam się o barierki.
-Gram często z twoim dziadkiem w szachy, czasem napomknie, jaką to on ma piękną wnuczkę. Jaką mądrą, jaką utalentowaną, oraz że niedługo tutaj przyjedzie. - czułam się trochę skrępowana tym co mówił, a chwilkę potem moją twarz oblał rumieniec. - O jednym już się sam przekonałem. Faktycznie ma piękną wnuczkę, tylko szkoda, że trochę mokrą. - powiedział i puścił mi oczko. Potem zniknął za drzwiami swojego balkonu.
Na pierwszy rzut oka bezczelny, pewny siebie. Może trochę cwaniak, a za to piękny i fascynujący.
Zrobię wszystko żeby go bliżej poznać.
Kiedy wyszłam z auta, nogi się pode mną ugięły. Nasz nowy dom był prześliczny. Przed budynkiem pięknie wykoszony trawnik, wjazd do garażu usypany kamieniami, okolica przepiękna, za domem basen oraz piękny ogród. Wszystko wykonane estetycznie i porządnie, a obok naszego domu stał drugi prawie taki sam.
Mówiąc prawie, mam na myśli to, że jest inny jeżeli chodzi o kolorystykę i o ułożenie niektórych drzwi lub okien.
Kiedy obchodziliśmy dom dookoła widziałam, że Lea jest dość pozytywnie zaskoczona. Czasem nawet żartowała, ale dobra passa nie trwała długo. Kiedy wszyscy razem poszliśmy na tyły domu gdzie znajdował się basen. Tata podkradł się do Lei i bam. Biedna siedziała już w wodzie. Szczerze mówiąc nie wiedziałam o co się tak zdenerwowała, ale chodziła wściekła jak osa. Rozumiem. Rozmazała sobie makijaż, była przemoczona do suchej nitki, tylko, że tata chciał ją tylko rozweselić. Chciał dobrze, ale wyszło jak zwykle w właśnie ten dzień.
Mam nadzieję, że szybko to zrozumie.
-Nie mam ochoty na dalsze oglądanie domu. - powiedziała kiedy wyszła z wody. Może mnie ktoś zaprowadzić do mojego pokoju? - powiedziała oburzona.
-Weź swoje walizki. Wejdź do domu. W środku czeka dziadek. Zaprowadzi Cię do twojego pokoju i pomoże Ci wnieść Twoje walizki. - rzekł tata spokojnie lekko przepraszającym tonem. Lea spojrzała na nas i posłuchała taty. Nie wiem co mam myśleć o jej zachowaniu. Nigdy taka nie była.
*Oczami Lei*
Dokładnie posłuchałam instrukcji taty. Ostrożnie weszłam do domu. Chodź z zewnątrz wydawał się mały to w środku był ogromny. Chodź od zewnątrz nie był taki nowoczesny to wygląd wewnętrzny domu mnie troszkę zdziwił. Kiedy weszłam do tego budynku, który teraz był moim domem złość minęła jakby za dotknięciem magicznej różdżki.Stanęłam w korytarzu na którym stała szafka na buty oraz wieszak. Wszystko było na swoim miejscu. Przygotowane specjalnie na nasz przyjazd. Miło zrobiło mi się na sercu. Oczami wyobraźni przypomniałam sobie kiedy tata jeździł tutaj i wszystko przygotowywał. Pamiętam jak potrafił godzinami siedzieć przed komputerem i wybierać meble do naszego domu. Właśnie ten wieszak pamiętam. Nie wiem dlaczego akurat on tak bardzo utkwił mi w pamięci. Nie pamiętałam nawet jakie meble wybrałam sobie do pokoju.
-Lea! - krzyknął dziadek gdy mnie zobaczył. Był bardzo szczęśliwy. Podobnie jak ja. Chciał mnie przytulić i zrobił to mimo tego, że byłam cała mokra.
-Dziadek!- zaśmiałam się serdecznie tuląc go. Teraz już wiedziałam, że mimo tego co się dzisiaj stało już nie będę zła. Dziadek jest super gościem i zawsze kiedy jest w pobliżu, albo kiedy się spotykamy cieszę się.
Dziadek jest idealny, ale niestety... Nie lubi Julki. Twierdzi, że ona nie jest jego prawdziwą wnuczką. On już jest starszym człowiekiem, którego trudno przestawić na nowe idee. Na szczęście dziadek nie daje Julii odczuć tego, że jej nie lubi. Lecz w głębi serca wszyscy wiemy, że dziadek ma lekki żal, o to, że mój tata ją zaadoptował. Jedyne co dobre w tym wszystkim to to, że tata nie żałuje swojej decyzji, a żal dziadka z biegiem lat dochodzi w niepamięć. -Cieszę się, że Cię widzę dziadku. - uśmiechnęłam się ciepło.
-Też się bardzo ciesze Leo. Babcia śpi. Ma właśnie swoją popołudniową drzemkę. - zachichotał lekko. - A ty pewnie chciałabyś iść do swojego pokoju? Sądząc po tym, że jesteś mokra wnioskuję, że właśnie tak jest. - rzekł spokojnie.
-Jeju dziadku, chyba czytasz mi w myślach. - zaśmiałam się. - To prowadź. - Wziął moje walizki i bez mrugnięcia wszedł z nimi po schodach na górę. Dziadek mimo swojego wieku, bo najmłodszy on już nie był , to zauważyłam, że jest bardzo silny. Nadal mi się wydaje, że oprócz gry w Bino czy w szachy to dba o swoją kondycje.
Szliśmy przez chwilę korytarzem, gdzie głównie znajdowały się drzwi. Mimo, że to tylko korytarz to był bardzo gustownie urządzony. Ściany były koloru brzoskwiniowego, a dodatki i kinkiety były starannie dobrane.
Doszliśmy do końca korytarza po lewej stronie. Stanęłam przed drzwiami na których napisane było moje imię.
-Oto twoje nowe królestwo. - rzekł dziadek. - Zostawię Cię teraz. Pewnie chciałabyś zostać sama i przebrać te mokre ciuchy. Jak by co to w pokoju masz łazienkę, a tak w ogóle to bardzo się cieszę, że jesteście tutaj. Z nami, ze mną i z babcią. - i odszedł.
-Ja też się cieszę dziadku. - powiedziałam, tylko nie byłam zbyt pewna tego czy mnie usłyszał.
Ostrożnie nacisnęłam na klamkę. Kiedy weszłam do 'mojego nowego królestwa' szeroko się uśmiechnęłam, bo nie było tam tak jak sobie wyobrażałam. Było lepiej, a najbardziej podobało mi się biurko. Przestronne i obok stał bardzo wygodny fotel. . Szafa prezentowała się też całkiem dobrze. Była częścią ściany. Pomysłowo i praktycznie. Tak jak lubię. Do dyspozycji miałam także własny balkon, oraz prywatną łazienkę.
Właśnie. W łazience wszystko było dobrane estetycznie i w moim stylu. Czułam się jak to ja bym projektowała sobie pomieszczenia w których mieszkam i których używam. Wszystko było zrobione pod moje 'widzi mi się'. Chociaż sama nie miałam o tym pojęcia, a balkon jak balkon. Mały, ale przytulny. Miałam tam stolik i dwa krzesła. W jednym rogu stała duża palma w doniczce. Kiedy byłam w trakcie podziwiania okolicy z balkonu na przeciwko wyszedł jakiś chłopak. Bez koszulki. Miał mocno wyrzeźbioną klatkę piersiową oraz silne ramiona na których widniały tatuaże. Na oko miał z 20 lat. Jego włosy były brązowe, ale musiał dopiero wstać, bo układały się we wszystkie strony świata. Oczy nieznajomego także były brązowe. Tyle, że one błyszczały. Miał w sobie to coś, to co mi się od razu w nim spodobało. Tylko, że sama nie potrafię określić co. Jednak wydaje mi się, że była to pozytywna energia, którą poczułam od razu kiedy go zobaczyłam. Mimo odległości naszych balkonów, powiem szczerze, że chyba się nią zaraziłam. Nie, muszę przyznać, że zrobił na mnie duże wrażenie.
Nie chcąc zwracać na siebie uwagi wyciągnęłam z kieszeni na szczęście moją wodoodporną komórkę i
zaczęłam sprawdzać czy mam jakieś ems-y, albo nie odebrane wiadomości. Sama nie chciałam żeby zobaczył, że patrzyłam na niego ukradkiem. W Polsce raczej trudno zobaczyć takie ciacho, a ja mam to szczęście, że taki piękny chłopak mieszka w domu obok. Gdy mnie zobaczył to zaśmiał się lekko i rzucił :
- Widzę, że nowa sąsiadka przyjechała. - i tak ślicznie się uśmiechnął. - Twój dziadek dużo o Tobie mówił. Ty jesteś Lea? Tak?
-Tak, jestem Lea. - zdziwiła mnie trochę jego pewność siebie. I dlaczego mój dziadek mu o mnie opowiadał? Odruchowo wstałam i schowałam telefon do kieszeni. Rękoma oparłam się o barierki.
-Gram często z twoim dziadkiem w szachy, czasem napomknie, jaką to on ma piękną wnuczkę. Jaką mądrą, jaką utalentowaną, oraz że niedługo tutaj przyjedzie. - czułam się trochę skrępowana tym co mówił, a chwilkę potem moją twarz oblał rumieniec. - O jednym już się sam przekonałem. Faktycznie ma piękną wnuczkę, tylko szkoda, że trochę mokrą. - powiedział i puścił mi oczko. Potem zniknął za drzwiami swojego balkonu.
Na pierwszy rzut oka bezczelny, pewny siebie. Może trochę cwaniak, a za to piękny i fascynujący.
Zrobię wszystko żeby go bliżej poznać.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz